Endokrynologia weterynaryjna w Animal Center
Hormony to substancje chemiczne wytwarzane przez gruczoły. Jeżeli ich poziom odbiega od normy, organizm zwierzęcia zaczyna wysyłać niepokojące sygnały. Zaburzenia hormonalne u domowych pupili prowadzą nie tylko do pogorszenia ich samopoczucia, ale nieleczone, są przyczyną wielu uporczywych dolegliwości i poważnych chorób.

lek. wet. endokrynolog Aleksandra Klimczuk
Ukończyła studia na Wydziale Medycyny Weterynaryjnej w Warszawie w 2011 roku. Jest członkiem stowarzyszenia zrzeszającego europejskich endokrynologów ESVE (European Society of Veterinary Endocrinology).
Zajmuje się głównie diagnostyką i leczeniem chorób związanych z układem hormonalnym zwierząt - zaburzenia pracy tarczycy, przytarczyc, leczenie cukrzycy - to jej codzienność. Największą grupę pacjentów stanowią zwierzęta cierpiące na niedoczynność kory nadnerczy (choroba Addisona) oraz ich nadczynność (choroba Cushinga), wynikająca zarówno z guzów nowotworowych nadnerczy jak i gruczolaków przysadki.
Animal Center
ul. Zamiany 12
02-786 Warszawa
Jakie zaburzenia hormonalne najczęściej dolegają psom i kotom?
Schorzenia endokrynologiczne domowych pupili są w większości przypadków związane z nieprawidłowym funkcjonowaniem:
- tarczycy – u kotów częściej spotykana jest jej nadczynność, a u psów niedoczynność
- kory nadnerczy – groźne skutki może mieć zarówno nieleczona nadczynność, czyli choroba Cushinga, jak i niedoczynność kory nadnerczy – choroba Addisona.
Kiedy udać się z domowym zwierzakiem na konsultację endokrynologiczną?
Taka konsultacja jest wskazana, gdy zachowanie zwierzęcia zacznie Cię niepokoić, a zwłaszcza wtedy, kiedy zauważysz, że Twój kot lub pies:
- ma mniejszy albo większy apetyt
- częściej oddaje mocz
- jest apatyczny, ospały lub pobudzony i wyjątkowo aktywny
- ma problemy ze strony układu pokarmowego – niepokoić powinna biegunka i wymioty
- traci sierść lub jeśli zmieni się jej wygląd
- ma problemy skórne
- pije więcej niż zwykle.
Na czym polega diagnostyka endokrynologiczna kotów i psów?
Aby postawić diagnozę, endokrynolog zbiera od opiekuna zwierzaka dokładny wywiad. Jeśli uzna to za konieczne, zaleci badania i testy laboratoryjne. Należą do nich m.in.:
- morfologia krwi,
- oznaczenie ALT, AST i AP w surowicy krwi,
- badanie poziomu kreatyniny, mocznika i fosforu,
- oznaczenie poziomu TSH i T4.
Endokrynologia dla psów i kotów w Animal Center
Szybka reakcja opiekuna i wizyta u endokrynologa to sposób na to, aby wyregulować gospodarkę hormonalną zwierzęcia, poprawić jego komfort życia i uchronić go przed groźnymi dla zdrowia następstwami zaburzeń.
Umów się na konsultację ze specjalistą z naszej kliniki, który kompleksowo zbada Twojego pupila, zaleci diagnostykę laboratoryjną, a w razie konieczności wdroży skuteczne leczenie!
Pies - najczęstsze choroby endokrynologiczne
- Niedoczynność tarczycy (hypothyroidism)
Senność, tycie bez większego apetytu, łysienie/łojotok, zimnolubność, nawracające infekcje skóry/uszu. - Choroba Cushinga (hiperadrenokortycyzm)
Dużo pije i sika, wilczy apetyt, dyszenie, „brzuch beczkowaty”, ścieńczała skóra, symetryczne wyłysienia. - Cukrzyca (diabetes mellitus)
Dużo pije i sika, chudnie mimo apetytu, osłabienie; u psów częste zaćmy. - Choroba Addisona (hipoadrenokortycyzm)
„Podstępna”: okresowe wymioty/biegunki, apatia, spadki formy; czasem nagły ciężki kryzys (odwodnienie, zapaść). - Nadczynność przytarczyc
Nadmierne pragnienie i sikanie, osłabienie; w badaniach: hiperkalcemia. - Insulinoma (rzadziej, ale ważne)
Napady słabości, drżenia, „odjazdy”, drgawki z powodu hipoglikemii.
Kot - najczęstsze choroby endokrynologiczne
- Nadczynność tarczycy (hyperthyroidism) - klasyk u kotów starszych
Chudnie mimo dużego apetytu, nadpobudliwość, wymioty/biegunki, tachykardia, gorsza sierść. - Cukrzyca
Dużo pije i sika, chudnie; czasem „chodzenie na piętach” (neuropatia cukrzycowa). - Choroba Cushinga (rzadka u kotów)
Jak u psa, ale rzadziej; u kotów bywa bardzo krucha skóra. - Akromegalia (rzadziej, ale u kotów z „oporną” cukrzycą)
Trudna do opanowania cukrzyca, przyrost masy/„grubienie” rysów, powiększenie łap. - Pierwotny hiperaldosteronizm (częściej u starszych kotów niż się myśli)
Nadciśnienie, osłabienie, czasem problemy z potasem (hipokaliemia), „opadanie szyi” (ventroflexion).