Chłoniak u psa objawy

Chłoniak to jeden z częściej rozpoznawanych nowotworów układu krwiotwórczego u psów. Rozwija się z limfocytów, czyli komórek układu odpornościowego, obecnych między innymi w węzłach chłonnych, śledzionie, szpiku kostnym i przewodzie pokarmowym. Szacuje się, że chłoniaki mogą stanowić około 15–25% wszystkich nowotworów rozpoznawanych u psów.

Najczęściej chorują psy w średnim i starszym wieku, choć choroba może wystąpić również u młodszych zwierząt. Jej przebieg zależy od lokalizacji zmian, stopnia zaawansowania oraz typu chłoniaka.

Powiększone węzły chłonne – najczęstszy objaw chłoniaka u psa

Najbardziej charakterystycznym objawem jest powiększenie węzłów chłonnych. W przypadku chłoniaka wieloośrodkowego, który odpowiada za około 80–85% przypadków tej choroby u psów, zmiany mogą być widoczne lub wyczuwalne w kilku miejscach jednocześnie.

Właściciel może zauważyć niebolesne zgrubienia pod żuchwą, przed łopatkami, w pachwinach lub w okolicy tylnych kończyn. Węzły mogą być wyraźnie większe niż zwykle, a mimo to pies początkowo może zachowywać się normalnie, mieć apetyt i pozostawać aktywny.

Powiększone węzły chłonne nie zawsze oznaczają nowotwór. Mogą towarzyszyć także infekcjom i stanom zapalnym, dlatego każda utrzymująca się zmiana wymaga oceny przez lekarza weterynarii.

Objawy ogólne chłoniaka u psa

W miarę rozwoju choroby mogą pojawiać się objawy, które łatwo przypisać starzeniu się psa lub innym problemom zdrowotnym. Do częstszych należą apatia, osłabienie, mniejsza chęć do spacerów, utrata apetytu oraz spadek masy ciała.

U niektórych psów obserwuje się także zwiększone pragnienie i częstsze oddawanie moczu. Mogą pojawić się gorączka, pogorszenie kondycji sierści lub wyraźnie mniejsza tolerancja wysiłku. Objawy te są niespecyficzne, dlatego ich utrzymywanie się przez kilka lub kilkanaście dni powinno być wskazaniem do wykonania badań.

Chłoniak przewodu pokarmowego – jakie daje objawy?

Chłoniak może rozwijać się również w żołądku lub jelitach. W takiej sytuacji dominują objawy ze strony przewodu pokarmowego. Pies może cierpieć na nawracające wymioty, przewlekłą biegunkę, utratę apetytu oraz stopniowy spadek masy ciała.

Zdarza się również obecność krwi w kale, bóle brzucha lub wyraźne osłabienie. Objawy chłoniaka pokarmowego mogą przypominać wiele innych chorób przewodu pokarmowego, dlatego samo badanie kliniczne zwykle nie wystarcza do postawienia rozpoznania.

Objawy chłoniaka w klatce piersiowej

Rzadziej występującą postacią choroby jest chłoniak śródpiersiowy. Zmiany rozwijają się wówczas w obrębie klatki piersiowej i mogą powodować trudności w oddychaniu.

Niepokojące objawy to między innymi przyspieszony oddech, duszność, kaszel, szybkie męczenie się podczas spacerów oraz niechęć do wysiłku. W niektórych przypadkach w klatce piersiowej może gromadzić się płyn, co dodatkowo utrudnia oddychanie i wymaga szybkiej pomocy weterynaryjnej.

Czy chłoniak może powodować zmiany skórne?

Tak. Chłoniak skóry jest znacznie rzadszy i stanowi około 5% przypadków chłoniaka u psów. Może powodować zaczerwienienia, guzki, owrzodzenia, łuszczenie się skóry lub zmiany przypominające przewlekłe zapalenie dermatologiczne.

Zmiany mogą występować na różnych częściach ciała, również w okolicy pyska, nosa, opuszek łap czy błon śluzowych. Jeżeli leczenie typowych chorób skóry nie przynosi poprawy, lekarz weterynarii może zalecić wykonanie biopsji.

Kiedy zgłosić się z psem do weterynarza?

Szczególną uwagę należy zwrócić na powiększone węzły chłonne, niewyjaśnione chudnięcie, przewlekłe wymioty lub biegunkę, duszność, utrzymującą się apatię oraz wyraźny spadek apetytu. Szybkiej konsultacji wymagają również nagłe problemy z oddychaniem.

W przypadku agresywnych postaci chłoniaka choroba może rozwijać się dynamicznie. Bez leczenia czas przeżycia psa z chłoniakiem wysokiego stopnia złośliwości może wynosić około 4–6 tygodni, dlatego wczesna diagnostyka ma duże znaczenie dla możliwości rozpoczęcia odpowiedniego postępowania.

W Animal Center lekarz weterynarii może ocenić powiększone węzły chłonne, wykonać badania krwi oraz zlecić dalszą diagnostykę, między innymi biopsję cienkoigłową, USG lub badania obrazowe. Pozwala to ustalić przyczynę objawów i zaplanować dalsze leczenie chłoniaka odpowiednio do potrzeb konkretnego pacjenta.